Kendimden nefret ediyorum, çocukluğumdan beri sanki içten içe diğer insanlardan farklı gibiyim... Bu söylediğim şey gerçek mi, değil mi bilmiyorum. Ama sadece diğer insanlar gibi olmak istiyorum, normal sıradan bir insan gibi olmak istiyorum. Kendimle yaşayamıyorum, kendimden nefret ediyorum. Artık kendimden kaçmaktan, kendimi inkar etmekten bıktım ve çok yoruldum. Cehennem gibi duygular yaşıyorum ve bu duygular cehennem azabı gibi. Verdikleri acılar geldiğinde ölüyorum sanıyorum. Ölüm gibi geliyor. Ve bunları hep içimde yaşıyorum. Her şey o kadar acı veriyor ki artık hiçbir gerçek arkadaşımın olmaması sahte olmak o kadar çok acı veriyor ki... Ölmek istiyorum bir yandan da istemiyorum ben de yaşamak istiyorum benim ne suçum ? Ben niye böyleyim diyorum. Ben de sadece normal insanlar gibi normal yaşamlar sürüp ölmek istiyorum. Bu şekilde değil... Kız arkadaşıma da yük gibiyim, ileride bu sitedeki kocalarını aldatıp itiraf edecek insanlardan farkı olmayacağından emin gibiyim. Hayatta değer verdiğim ve bana sevgi duyan tek insanda bana çok acı bir şekilde ihanet edip giderse ben bununla nasıl başa çıkacağım? Ne yapacağım? Ölüm gibi arkadaşlar ölüm gibi. Keşke Allah'a inansam gerçekten bir Allah olsa ve bana yardım etse, beni görse ve bir yardım eli uzatsa.

Cum 15 May 2020
Like
  • Cumartesi 22 Ağustos 2020
    Allahımız elbette var ve onu bilmek dünyanın en güzel duygusu .Sana rabbimizi anlatan kitapları okumanı tavsiye ederim.Emin olki Rabbimiz samimi olan duaları geri çevirmez.
  • Çarşamba 01 Temmuz 2020
    Rutinleşmiş hayatın, sanal aleme ara verip biraz kendine vakit ayırdığında kendini daha iyi tanır, daha iyi ifade edersin. Malesef sosyal medya ve rutinleşen günlük yaşam insanları bu şekle soktu, yalnız değilsin emin ol