Çevrem ve ben, kendimi hep duygusuz birisi olarak tanımlardım. 2019'da birini sevdim. Dağ gibi yıkılmayan biri sanardım kendimi. 1.5 yıl sürdü ilişkimiz. Daha önce hiç bu kadar duygusallaşacağımı düşünmezdim. Ondan ayrılalı kaç defa ağladım yalnız başıma bilmiyorum. Şimdi o nişanlı, bense duygularımın esiriyim. Hayatımda ilk defa birini sevmişim sanırım. Kelimenin tam anlamıyla "yıkıldım". Yaşamak için aylardır sebep arıyorum, sadece nefes alıp veriyorum. Sahte gülümsemeler felan işte. Kimse bilmiyor içimde ne fırtınalar koptuğunu. Gerçek sevgi fedakarlık derler ya hani, benim gibi bencil biri bile diliyorsa "senin mutluluğunu"; ben gerçekten sevmişim seni. Umarım, tüm yüreğimle diyorum bunu; hayatın mutlulukla geçsin. Bizim kalbimiz bir robot, bunu da atlatırız sevdiğim. Umarım yerine koyabileceğim birini bulurum. Yoksa böyle anlamsız nefes almak inan çok yorucu.

Pzt 20 Eyl 2021
Like

    Yorum bulunmuyor.

    Bu itiraf için henüz bir yorum yapılmamış veya yorum onay bekliyor.